गजल

तिमीलेझैं यो वेला रमीता देखाउँ यो हुन सक्दैन
म पनी आफ्नो औकातमा आउँ यो हुन सक्दैन

सुनाएको मान्छेले कहिले पनि दुःख पीडा बुझेन
अब सबैलाई दुःख पीडा सुनाउँ यो हुन सक्दैन

मलाई अप्ठारोको बेला दुस्मनहरूले साथ दिए
सजिलोका बेला मित्रहरू कमाउँ यो हुन सक्दैन

उसले खुकुरी उठाएर मलाई प्रहार गर्न खोज्यो
अब मैले पनि खुकुरी उठाउँ यो हुन सक्दैन

छोडेर जानेलाई सम्झेर,हरपल उसैको याद गरेर
फेरि आफैले आफैलाई सताउँ यो हुन सक्दैन।।

– दिर्गराज प्रियसी
लम्कि कैलाली