छोरो त दोग्लै थियो
संसार नै जलेपछि आमाको मन त बेग्लै थियो
पुछेर नियालिन् तस्बिरमा छोरो त दोग्लै थियो !
पुरानो झुपडीसँगै आँगनी पनि सुनसान थियो
दैलामा नखुल्ने गरी तेर्सिएको त आग्लै थियो !
कफन बक्सभित्र छोराको शव आएको थियो
आमाले हेरिन् तेल घस्या गोडा त सग्लै थियो !
कहिल्यै नउठ्ने गरेर त्यो पहाड ढलेको थियो
आमाले देखिन् चक्रमा ल्याप्चेको थेग्लै थियो !
घाटमा चितामाथि शरीर दन-दनी जल्दै थियो
आमाले नापिन् छोरो ‘बा’भन्दा त अग्लै थियो !
संसार नै जलेपछि आमाको मन त बेग्लै थियो
पुछेर नियालिन् तस्बिरमा छोरो त दोग्लै थियो !
✍ प्रथा
– काठमाडौँ, नेपाल।
